1 Ekim 2017 Pazar

büyü-me


Büyümek tercih ettiğimiz bir şey değil. Çocukken istediğimiz, gerçekleştiğinde yakındığımız şey. Ne kadar salak bir çocukluk geçirsem de akıllıca ettiğim tek dua büyümemekti. Boşa gitmiş bir dilek hakkı daha. Dişi çıkan çocuk yastık altı yapıp para çikolata diler birde benim dileklere bak. Büyüdükçe okuldan şikâyetçi oldum, sınavlardan, sorumluluktan, işten, işten ve işten. Yeni yeni fark ediyorum ki büyümenin güzel tarafları var. Çocukken herkes beni sevsin diye deli gibi çırpınırdım. Arkadaşlarım, etrafımdaki büyükler. Benim hayalim herkes tarafından sevilmekti. Bunun için çırpınıyordum. Davranışlarımı insanların isteklerine göre düzenlerdim. Ne kadar düzgün ve istenilen davranırsam o kadar severler. Büyüdükçe insanlar beni sevsin diye uğraşmaktan vaz geçtim. İnsanların sevmesini umursamayı bıraktım yavaş yavaş. Onların değil benim kendimi sevdiğim gibi olmaya başladım. Büyümeye dair en sevdiğim şey buydu. Sizin için büyümenin güzel tarafı ne?

12 yorum:

  1. Senin söylediğinin dışında bir şey daha var. Yaşım ilerledikçe çevremde konuşup duranları daha az umursamaya başladım. Böyle yaşamak çok daha kolay. :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. evet ya. Senin için artık söylenenler bir kanun olmaktan çıkıyor resmen :D

      Sil
  2. Büyümek... :)
    Beklerim bloguma, iyi akşamlar... :)

    YanıtlaSil
  3. büyümenin tek hoş yanı bence, sana laf söyleyenin, karışanın azalması :) ama bunun dışında bence büyümek kötü bişi. ben mesela beş ila onbeş yaş arasında kalmak isterim hep :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Öyle bir imkan varsa bende isterdim. Büyümenin bir iki avantajı var ama gerisi kaybedenlerin toplaşma mekanı gibi :D

      Sil
  4. Büyüdükçe karakter daha önemli hale geliyor ve verdiği bağımsızlık hissini seviyorum :)) Yine de gelecek kaygısı, üzerimize yüklediği sorumluluklar... çocukluğa geri mi dönsek :D

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sorun çokkk. Ama o özgürlük ve kendi değer yargıların işin yemekten önce yenen tatlısı gibi :D

      Sil
  5. Ben de aynı şeyi dilerdim küçükken. Hiç büyümeyeyim, hep sevilen ailenin şımarık küçüğü olayım isterdim ama boş hayaller işte :D Gerçekten büyüdükçe "herkesin beni sevmesi lazım" düşüncesi "beni sevmek zorunda değiller, ben de sevmek zorunda değilim" şeklinde değişiyor ya, hayat kurtarıyor o. Bireyin kendi özerkliğini ilan edebiliyor olması bence büyümenin en güzel yani. Hesap vereceksen bile bunu kendi isteğinle yapıyorsun, başkalarına göre yaşamıyorsun falan filan işte :D

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Özgür iradeyi ele geçiriyoruz resmen D:

      Sil
  6. Büyüdükçe okuma aşkına tutuldum. 15 yaşımdan sonra okumaya başladım ve kitap tutkunu oldum. Her sene fuarlara gidip bir sürü sayısız kitap aldım. En sevdiğim yerler kitapçılar, sahaflar oldu.
    Ve okudukça aslında hayalgücü çok yüksek bir insanmışım onu fark ettim.
    Büyürken hatırladığım en güzel anım bu:)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ben de çocukken kitap okumaktan nefret ederdim. Şimdi okumak için hiç bir fırsatı kaçırmıyorum :D

      Sil