sıradaki serçe parmak

İnsan kendinin düşmanıdır, der birileri. Ben bedenimin düşmanıyım. Sakarlıkla sürekli yaralanıp duruyorum. Annem de o yüzden adım atsam “Aman!” diyor. O üzerime düştükçe ben daha çok yapmak istiyorum. Bana bir şeyi yapamazsın deyin, olmaz deyin tamam artık. Uzun zamandır elimi basketbol topuna sürmedim. Asistan`da parlak bir fikirle gelip dersten sonra haftada bir gün basketbol oynamayı teklif etti. Sevgilisi Balık`la keşfettikleri sahaya haftada bir gün kendimizi atmaya başladık. Forvet, Bilgisayar ve Forvet`in sevgilisi Küsküs de olaya dahil olunca iş daha da eğlenceli oldu. Ama annem her hafta dırdır dırdır. Yok sakatlanırmışım, bir yerimi kırarmışım, zaten yorgun oluyormuşum, ne gerek varmış, yine başlamışım, hiç rahat durmuyormuşum, bir şey olursa bakmazmış. Bir dakika nefes almadan her hafta aynı şeyleri söyleyip duruyor. Hayır ne olabilir ki. Aaa durun serçe parmağım çıktı. Erkeklerin ikisi de basketbol takımında böylece biz beceriksizlerle eşit dağılım yapabiliyorlar. Bu kez değişiklik yapıp iki erkeğe karşı oynamaya karar verdik. İşler basketboldan çıkıp Amerikan futboluna vardı. Bilgisayarcı`nın içinden Fatih Terim çıktı bu işin normal kısmıydı, taktikler falan falan. Ama sonra  Bilgisayarcı`nın Asistanın bacakları arasından geçip topa sarıldığını hatırlıyorum. Zaten ufak tefek bir hatun zor olmadı onun için. Küsküs`ün Forvetin sırtına atlayıp kulağını kopartırcasına ısırdığını, Balık`ın ikisini tekmelediğini, dirseğimle kaburgalara saldırdığımı hatırlar gibiyim. Cidden sert bir oyun oldu ama bütün bunları gülerek yaptık ve acıtmadan. Cidden. Sadece yenilmek hoşumuza gitmiyordu, boy farkı malumunuz. Yoksa başta gayet insancıldık. Sonra top çalarken bir anda cırlamaya başladım. Bilgisayarcı ve Asistan`nın top kavgası bana serçe parmağa mal oldu. İncindi sandım ir saat daha oynadık ama şişince ve morarınca şüphe düştü içime. Anneme de bir yerden sonra göstermek zorunda kaldım. Söylendi, demiştim dedi ama doktora benimle geldi kıyamadı. Doktor Iron Man olmadığımı hatırlattı, üçe kadar sayacağım dedi ikide yaptı. 20 gün kadar kenarda bekleyeceğim için Asistan mutlu, kaburgası hala acıyormuş. Bense pişman değilim, eğlendim. Ama bu parmak bana kalsa daha güzel olurdu.

basketbol mu?

Aşk insana olmadık şeyler yaptırabiliyor. Gurur falan zırvalıktan başka bir şey olmuyor o an. Ya da bu iş bende böyle işliyor. Bundan üç yıl önce sığırın birine aşık oldum. Belki daha sonra bu bende yıkıma sebep olan Bay Uzun`la şarap yapılmak için ezilen üzüm gibi olan ilişkimi anlatırım. Burada önemli olan benim onun peşine düşmem. Hatta istediği kadını karşısına dikmek. Tabi bu kadın tamamen benim tahminlerim üzerine kuruluydu. Adamı kafaya takmıştım. Hem peşinden koşuyordum, hem de hepsi tesadüfmüş gibi davranıyordum. Çocuk aklı işte. Böylece adamın aklına kendimi sokacaktım. Bunun için neler yaptım neler. En basitinden adamın ders programını ezbere biliyordum. Kendi ders programımdan ise kesinlikle bir haber yaşıyordum. Gittiğini bildiğim her yere anında damlıyordum. Kar ağıyor diye kıçımı kaldırıp okula gitmediğim gün okuldaki yegane kız arkadaşım o burada diye haber verince kalktım gittim. Saplantılı sapık hallerim o zamandan belliymiş benim.  Adam basketbolcuydu. Daha doğrusu sakatlanan kadar. Hayatından en çok sevdiği iki şey vardı. Biri basketbol  biri Beşiktaş. Bende ki rakipleri görüyorsunuz. Neyse işte 2011-2012 Basketbol Ligi`ni özellikle Beşiktaşlılar bilir. Bay Uzunda hiçbir maçını kaçırmaz giderdi. Son maçlar hele herkes konuşup biletleri alıyordu. Baktım bizimki sürekli orda bende gitmeliyim dedim. Zaten son dönemde böyle ilişki garip bir halde. Ama hala istediğim gibi kollarımda değil. Maç biletlerine baktım yok. Hepsini içmişler resmen. Bilet bulup kendimi orda etiketlemem, hatta onunla karşılaşmam ve bu salak kaçan kovalanır sanıp kaçma işini bitirdiğimi göstermem lazım. Ama bilet bulabilirsem. Sonra aklıma Nil Kuşu geldi. Babası eski milli judoculardan ve bu spor etkinliklerine bilet bulma uzmanı. İsterse dünya şampiyonası olsun fark etmez. Nil Kuşu`nu benle de gitmeyi ikna ettim ve biletler tamamdı. Ama bazı küçük sorunlarım vardı. İlki locada izlemek gibi bir niyetim yoktu. Kaldı ki Nil Kuşu`nun babasının da bizimle kalması yüzünden çocuğu arayıp soramadım. Bir kez karşılaştık ondada yanımdakini babam sanıp topuklamasıyla mahvetti.  Bana kalan tek artıysa soyunma odasına inmek ve oyuncularla tanışmak oldu. Gerçi ben Beşiktaşlı bile değilim ki. Buraya nerden geldin dersen Türkiye-Amerika maçından. Anılarımı depreştirdi hergeleler. Yalnız ilk iki periyotta çok iyi oynadık. Yenilsekte ben gurur duydum bizimle.