ben kendimden çok onun için korkuyorum

Benim bir kız kardeşim var malumunuz Sidikli. Ona buralarda Sidikli dediğim için ilk bozuldu ama sonra boş ver dedi geçti. İsmini sevmese de alıştı sanırım. Tatil boyunca stajımdan arta kalan her vaktimi onunla geçirdim. Kendisi tam bir belgesel manyağı. Bulduğumuz her belgeseli izler haldeyiz. Tabi o hayvanlar alemini daha çok seviyor. Penguenler favorisi. Kutuplarda tatil gibi bir hayali var. Saatlerce bu konu hakkında plan yaptık. Dayanırım ben belgeselciler nasıl dayanıyorsa diyor ama yapamaz bilirim. Daha doğrusu ben yapamam. O giderse tek bırakmam ama ben soğuk sevmem ki. Tatil boyunca psikopatça belgesel izlemenin yanı sıra, benim ısrarımla birkaç film izleyebildik. Bir iki tiyatro oyunu falan seyrettik. Alışveriş yapmadan olmaz tabi. İstanbul`a dair ne özlediyse onu yaptık. Galiba en çok da kahvaltıdan sonra kendimizi sokağa atıp deniz bulduğumuz ilk yerde oturmayı özlemiş. Ankara`da iken çok özlüyorum onu. Gitti yine. Ne uçakla giderken, ne otobüsle giderken gündüz yolculuk yapmayı sevmiyor. Annemde o yoldayken hep sabahlıyor. Dün gece üçte uçaktan iner inmez aradı. Taksiyle yurda giderken hep konuşuyorlar zaten. Babam yaklaşınca yurdu arayıp haber veriyor ki karşılasın görevli. Sanırım babamın her aramasında adam küfrediyor içinden. Bizimki cesur görünür ama laf aramızda korkaktır. Akşam yurttan markete çıksa arar dönene kadar yurda geri konuşur. Arkadaşıyla kahve içmeye çıksa, yalnız dönüyorsa yine arar. Yurdun kapısından girene kadar hiç susmaz. Dolmuşta tek kalacağını anladığı an iner. Bense korkmam. Karanlıksa, saat geçse, biber gazımı unuttuysam çantamdan bir kalem çıkartıp sadece cebime koyarım. Genelde de aklımda bana bir şey olmaz fikri vardır. Sebebini bilmiyorum. Ama bir şeyi fark ettim. Sidikli`nin ki korkaklık değil. Benim ki cahil cehaleti dediğimiz olay. Kardeşim için hep endişeliydim. Günde elli bin defa ararım. Hatta en çok aradığım insan. Ama artık daha çok korkuyorum ben. şu birkaç gündür okuduğum hayatlar yüzünden mi derseniz sanırım evet. Tek isteğim o korunsun, başına hiçbir zaman bir şey gelmesin. Tek dileğim hiçbir kadın Özgecan`ın yaşadıklarını yaşamasın.

benim için mükemmel

Sidiklime başıma geleni anlattım bana güldü. Hatta abartmıyorum kahkaha attı. “Adam kıçını avuçlayıp bir de yanlış anladın mı dedi” deyip deyip güldü. Sonrada ”Benim senden daha büyük problemlerim var, abla” deyince endişelendim. Çünkü Sidiklim bana abla diyorsa ya bir şey isteyecektir ki o zaman daha cilveli bir ses kullanır ya da başı belada veya çok çok çok üzgündür. Ne oldu soruma ise aldığım cevap şu: “Herkes dışarda kartopu oynuyor, ben çıkamıyorum. Yurttaki kızlarla anlaşamıyorum, benim hiç kız arkadaşım yok.” Lan bu kız benim kardeşim. Ben kıza adamın biri diyorum, kız bana kar diyor. Ama bu salak sebebi beni neden bilmem çok güldürdü. Ben gülünce de ölü sesimi harekete geçirsin diye öyle dediğini söyledi. Sonrada kulaklara zarar bir çok şey saydı. Tam telefonu kapatacağım bu kez “Lady hani gül diye söyledim ya gerçek aslında” dedi. Yurttan sadece oda arkadaşıyla anlaşıyor. O da kızın sabır ve fazla iyi olmasından dolayı. Sınıfta deseniz üç beş kız arkadaşı var gerisi erkek. Hanımım mühendislik fakültesinde ve sınıfındaki kızlarla da anlaşamıyor. Toplasanız orda bir elin parmağı kadar kız arkadaşı var. Ama bizim ki hep böyleydi. Kızlarla çok anlaşamazdı. Kızlar hatunu ya rakip görüyor ya da ne yese, içse, giyse taklit ediyorlar. İstediği yurttaki kızlarla anlaşabilmek. Ama ben kardeşimi biliyorum, sevmiyor dibinde arkadaşı olsun. Lisede Kumral Adam ailesiyle tartışıp iki hafta bizde kalmıştı. Sidikli`nin en yakın arkadaşıydı ama bizimki bir haftanın sonunda evin içinde çocuktan kaçıyordu. Sıkılmış, bunalmış. Ailesiyle gidip kendisi barıştırdı. Bu kadar özel alanıma girmeyin deyince de kimseyle anlaşamıyor. Bir ben 19 yıldır bu deliye kendimi kabullendirebildim deyimde siz anlayın. Her şeye rağmen o benim biricik, benim için mükemmel kız kardeşim. Tabi bir de tam bir soyguncu.