Bu çocuğu kıçımıza yapıştırdılar valla. Benim şu instagram popüleri
kuzenim geldi. Son üç yıldır anası babasıyla bayram geçirmez oldu. Bu sene
birde son senesi oturup kalkıp ders çalıştır diyor. Öğrenci evindeki bulaşık
sırası gibi Sidikli, ben ve Uyuz sıraya girdik. Ne var iki sevap işle diyeni
duyuyor gibiyim ama bu çocuk adamı delirtiyor. Tam konsantre oluyorum hop sigara
molası-Ergen müsveddem benim 13 yaşından beri sigara içer araba kullanır. Tipi
plaza erkeği olmasa potansiyel dolmuş şoförü.-, hop karnım acıktı, hop tatlı
yiyelim, hop bir hava alalım. Türev hayatında en son böyle işkenceyi hesap
makinesinde türev işlevini kullanmayı bilmeyen öğrenci elinden çekti. Ay birde
bizim bayramımıza bir ton laf. Neymiş çocuk bile şeker için kapıyı çalmamış,
neden kimse gelmemiş, neden gitmemişiz. İstanbul`da şeker toplayan çocuk
kalmadı. Ay annem yüzünden ben küçükken bile toplayamamıştım. İzin vermezdi
gitmeme. Şeker istiyorsan al evde bir sürü var derdi. Sanki toplananla evdeki
aynıymış gibi. Birinci dereceden akrabalar zaten hep şehir dışında, anca
telefon. Geriye annem ve babamın kuzenleri ve arkadaşları kalıyor. Onlara da
annem babam gider bizi zorlamaz gitmek için ki bizde gitmez ararız. Tek
geleneği namaz sonrası kahvaltı olan bir aileyiz. Şimdi gel de bayram senin
için bir anlam ifade etsin. Yıllardır durum bu. Dede eli öptüğüm bayram bile sınırlıdır. Lan
bize harçlığımızı bile dayılarım havale yöntemiyle gönderiyor. Gerçi geçen
bayramın parası Sidiklinin hesaba gidince çakal üstüne yattı. Hem daha bayramın
ilk günü her yer buram buram çiğ ve pişmiş etken kimse beni yatağımdan
çıkaramaz. O etler ortalıktan kalkana kadar ben odamdan çıkmam. Allah günah
yazmasın ama şu kurban bayramını hiç sevmiyorum. Gözümün önünde ruhu havalanmış
cennete giden koyunlar, inekler dolanıyor. Resmen psikolojim bozuldu.
