Temiz bıraktığımız tek günümüz kalmadı. Her gün bir yerde bir bomba patlıyor. Her gün gittiğimiz yerlerde, yürüdüğümüz sokaklarda caddelerde. Kimse güvende değil. İşin kötüsü artık kimsede güven kalmadı. Bir okul tatil ediliyor güvenlik için. biz bir şey olmaz diyoruz. Bir gün bu haberlere itimat etmeyin diyenler 24 saat geçmeden ölü yaralı açıklıyor. Yaşananların hiç biri normal değil. Okuduklarımdan gördüklerimden bıktım artık. 22 yaşındayım ve ailemin, kendimin, sevdiğim insanların can güvenliği için endişe ediyorum. Benim 22 yaşında endişe etmem gereken şeyler bunlar olmamalıydı. Bende kariyerim için endişe duymalıydım. Bir yerde patlayacak bomba yüzünden ölme korkum, sevgilimin beni aldatması korkusunun önüne geçmemeliydi. Çok daha basit, yalın endişe ve korkularım olmalıydı. Söyleyecek çok şeyim var ama her biri boğazıma düğümleniyor. Önceden ülke için iki ucu boklu değnek derdim şimdi değneğin tamamı boka batmış gibi geliyor. Korkmayacağım dedim, içeri girmeyeceğim dedim. Bir okul istihbarattan daha iyi çalışamaz dedim. Sabah işlerimi tamalamak için ofise uğrar sonra ikinci el kitapçımdan bir iki kitap almaya Beyoğlu`na uğrar, arkadaşla buluşmak için Karaköy`e yürürüm dedim. Şimdi ofisten çıkmak için Joker`in gelmesini bekliyorum. Üstüne bir de sürekli yok şurda burda patlama oldu diye haberler gelip duruyor. Güvenlik sağlanamıyor belli de sosyal medyanın niye ağzına sıçıyorsunuz. Nişantaşı`nda patlama dediler, Levent metrosunu patlattılar dediler. Her şey yeterince korkunç değildi çünkü.
