“Kötüsün bu yüzden seviyorum seni”, ”Hiçbir şeyi
umursamıyorsun bu yüzden seviyorum seni” insan bu sebeplerden sevilir mi? Ne
bileyim iyi bir insan diye sevilir. Neşeli diye sevilir. Ama beni tam olarak
yukardaki iki cümleyi söyleyip seven var. Ve söylediklerinde ciddi. Yakınıma
aldıklarımdan gerçek beni saklamam. Hani diyorlar ya, ya görün ya ol, herkes
maskelenmiş falan. Bunu söyleyip ahkam kesenler sanki maske takmıyor. Onlar,
biz ne kadar istiyorsak, nasıl gösteriyorsak kendimizi ancak o kadar görebiliyorlar.
Şu mesafe olayı var ya genel bilmem kaç metre, sosyal bilmem ne kişisel ve son
olarak 30-35lik mahrem mesafe. Onun gibi mesafelerim var. Güvendim mi gerçek
beni göstermekten çekinmiyorum. Düşündüğümü söylüyorum. Kötü veya iyi. Çünkü
onu oraya koyduysam söylediğimi yargılamadan önce anlamaya çalışmasını
bekliyorum. Bunları söyleyeninse beni yargılamadığını biliyorum. Olduğum gibi
gösterdiğim gibi gördüğünü. Ama bilmediğim şey böyle olduğum. Gerçekten öyle
miyim kötü umursamaz?
