Aşık olma bende sersemliğe neden oluyor. Zaten diğer
kadınlar gibi havalıda olamıyorum. Ne bilim tek göz süzüşümle dize
getiremiyorum. Bende daha çok tekmelenmiş yavru köpek gibi duruyor o. Ağızımdan
hep saçma şeyler çıkıyor. Altı yaşındaki çocuk bile daha mantıklı cümleler sarf
ediyor. Ya kasılmama ne demeli. Her hareketimi hesaplamaya, ağzımdan çıkanı
süzmeye çalışıyorum. Düşünme evresi bana fazla geldiğinden olsa gerek, onu da
beceremeyip saçmalıyorum. “ımm, hımm, şey şey” ne kadar çekici geliyorsa benim
konuşmam o kadar çekici. Sonra sanki karşımdaki bilim dünyasının son teknoloji
insanı, bende ov fabrikadan çıkan defolu ürün gibiymişim gibi davranıyorum. Bir
kendini aşağılama, yerme, karşındakine yakıştıramama hali. Sanki o çok iyi, mükemmel
ben tüm kötülüklerin anası, Hiroşima`ya bombayı salan Amerikan başkanı. İşin en
kötü tarafı kendim olmaktan vaz geçip, onun hayali olmaya çalışabiliyorum. Ne
kadar aşağılayıcı. Bu bir elmayı zorla armut yapmak gibi bir şey. Sürekli bir
kendimi yargılama hali. Halbuki ben buyum işte. Sabah kalktığındaki ruh hali dört mevsim gibi
gün içinde değişen, uykusuzken deli gibi gülen, konuşan geveze kız. Her sabah
aynı pastaneden dere otlu poğaça alan, yatağını toplamadı diye annesinden azar
işiten, mutfak uzak diye su içmeye kalkmayan üşengecim. Cool kadını oynamaya çalıştım ama olmuyor
işte. Adam sürekli kafamı karıştırıyor. Hem şu olmaya çalıştığım cool kadını
becersem bile, sanki sonra karakterimdeki söküğü fark etmeyecek mi?
