Okuduğum bir kitapta sevgilisi ile beraberken onun hiçbir
kusurunu görmediğini söylüyordu yazar. Ne zaman ki ilişki çatladı, terk edildi,
incitildi o zaman farkına varıyormuşsun. Eğer geri dönerlerse birbirlerine yine
tüm kusurların üstü örtülüyormuş. Etrafındaki herkesin sevgilisi hakkında
sıraladıkları kusurlar, hatırlattıkları fayda etmiyormuş. Yani seviyorsan
karşındaki mükemmel görmeye meyilli ve bu beklenti içerisinde olduğunu birkaç
sayfada anlatmış. Sanırım bu sık duyduğumuz ama biri yazınca hakikaten ya bu
böyle dediğimiz, kendimizde bulduğumuz anekdotlardan biridir. Benim içinde öyle
olması gerekiyordu. Gariptir ki değil. Ben hep kusursuzda kusur ararım. Sonuçta
insan değil miyiz biz? Neden kusursuz olmaya çalışalım ya da kusursuz görelim
ki? Bizleri faklı kılan detaylar kusurlar değil mi? Herkes sevgilisinin, eşinin
dostunun, ailesinin çok zeki, yakışıklı, iyi, eğlenceli, duyarlı, ahlaklı vs
gibi bir çok iyi özelliklerle bezendiğini iddia ederken bu ya gerçekten doğru
olsaydı? Herkes birbirinin aynısı olmaz mı? Gidip büyük kötülükler yapın
demiyorum ama böyle olsa, herkes prenses pembesi haplarla uyutulmuştan farksız
olmazdı bence. Hem bence gerçek sevgi karşındakini kusursuz görmek değil. Eğer
biri benim kusurlarımı görüyorsa ve sevmeye devam ediyorsa bu gerçek sevgidir.
Sidiklinin insanı delirten konuşmak istemediğinde kimseyi dinlemediği,
etrafındaki herkesi değersiz hissettirdiği anları biliyorum. Konuşuyorsunuz ama
o tek tepki göstermiyor. Annemin o her şeyi abarta abarta anlatması, bazen kendi
düşüncelerini babama bizim düşüncelerimiz gibi anlatması, Uyuz`un
sinirlendiğinde kendini kapatıp çekip gitmesi, babamın aklına takılanı size
milyon kez söyleyerek dayatması, benim sinirlendiğimde düşünmeden konuşup
insanları zayıf noktalarından vurup yaralamam.. Bunların hepsi temelde birer
kusur. Gariptir ki tüm bunlara rağmen birbirimizi seviyoruz. Bu sırf bir kaç
genetik olay yüzünden olmamalı. Öyle olsa tahtı için oğullarını kardeşlerini
öldüren insanlarda olmazdı. Kime sorsam hayatındaki insanın tek kusurunu
söylemedi. Herkes ne kadar mükemmel olduğundan bahsedip durdu. İşin garip
tarafı benim Joker`i zerre kadar sevmediğimi, sevsem hiç kusur bulmayacağımı
söylediler. Ama ben onu kusurlarıyla seviyorum, benim kusurlarımı bilsin öyle
sevsin istiyorum. Çünkü bir insanın kusurlarını görüp sevemeye devam etmek o
kişiyi sizin için mükemmel kılar. Mükemmel bir ailem yok çünkü insanlar ve
hataları var tıpkı benim gibi. Ama benim için mükemmeller. İstediğim Joker için
hatalarımla, kusurlarımla mükemmel olmak.
