Rahat bırakın ne olur rahat bırakın. Artık o kadar çok
yoruldum ki. Herkes bir şey bekliyor, herkes şunu da yap bunu da yap deyip
duruyor. Mail adresimi “öldü” sebebi kullanıp kapatmak istiyorum. Telefonumun
çalmasından nefret ediyorum. Ve herkes o kadar bencil ki. Kimse benim kendi
özel işlerim olabileceğini düşünmüyor. Kendilerine uysun yeter. Onların işi
hallolsun, önemli ve hayati olan o. Sonunda hepsine siktirin gidin diyeceğim. Staj
yaptığım yerden mail atmışlar bir sürü iş. Ders programım yüzünden hep bölük
pörçük gidiyorum ya sanki onlar ne zaman ne derlerse yapmam gerekiyor gibi
davranıyorlar. İyi niyetten bildiğim ama orda işim olmayan birkaç iş yaptım ve
üzerime yapıştırdılar. Okulda hocaya asistanlık yapıyorum adam bir yerin
görevini üstlenmemi isterken başta, şimdi arayıp “Dekan hoca bir şey rica etti
bilmem kim becerememiş dedim benim çok iyi yapanım var. Zaten fakülte işi kırmayalım
dekanı Lady`ciğim”. Arkadaş mail atıyor “Okulun bilmem ne fakültesinde çıkmış
sen anlıyorsun diye sana yönlendirmemi söyledi hoca.” Proje yaptığımız hoca
maili geçtim whatsapp`den rahat vermiyor. Arkadaşlarım “Ya sen şunu biliyordun
halleder misin?” diyor hayır diyemiyorum. Sonra sabah 7`ye kadar çalışıp, 8.30`daki
derse giremiyorum, sonrakine yetişmek için yırtınıyorum. İnsanların bir sürü
paraya yapacakları işleri bedavadan ameleliğine yapıyorum. Hayırı bile kabul
etmiyorlar. Peki bunların getirisi, yorgunluk, yorgunluk, sinir, isyan. O
yüzden cv dolduracağım diye beni bu hale sokan kapital yarışçı düzenin ağzına
sıçayım. Özellikle sabah arayıp uyandıranların inşallah çocukları olur ve
sabahlara kadar ağlar. Umarım makaleleri ellerinde patlar. Umarım hepsinin
ellerinde gezen o Maclerine su dökülür. En önemli ve aminlik duamı sona
sakladım. İnşallah mail adresleriniz hacklenir.
