Sürekli bir memnuniyetsizlik hali var. Her şeye bir
mızmızlanma. Hiçbir şeyden memnun değiliz. Ne verirse versin hayat tatmin
olmuyoruz. Zaten sürekli bir şikayet sürekli bir şikayet. Zaten şu hayatta bir
bizim başımıza geliyor ne gelirse. Bütün aksilikler bir tek bizi buluyor. Derdi
olan bir biziz. Trafik sadece bize var. Manyak hocalar, takıntılı patronlar bir
bizde var. Geri kalan herkes için hava güneşli iken bir tek bizim üzerimize
yağmur yağıyor. Herkesin çok parası var, bir tek bizde yok. Herkes istediği her
şeye sahipken biz değiliz. Herkes mutlu, mutlu olmayan, olmayı başaramayan bir
tek bizleriz. Her yere de herkeste bir yakınma. Sürekli bir şikayet. Bıkmadan
usanmadan sadece mutsuzluklarımızdan bahsediyoruz. Okuyorum, bakıyorum bir
Allah`ın kuluda “Lan ben mutluyum. Derdim tasam yok benim.” demiyor. Herkes bir
şeylerden yakınıyor. Diyeceksin sen yapmıyor musun? Yapıyorum. Hem de çok
yapıyorum. Zaten bunu yazma sebebim de bu. Sürekli yakınmışım. Uzun zamandır
insan tek bir keyfim yerimde demez? Bir kez mi memnun olmaz? Sorunum mu var?
Aslında birçok insana göre yok. Basit şeyler. Ne bileyim ölür müyüm korkusuyla
yaşamıyorum, aç değilim, amansız bir hastalığım yok. E o zaman tüm bu
söylenmelerim neden. Neden bu kadar tatminsiz ve yorgun hissediyorum? Derdim
ne? Derdiniz ne? Mutlu olan birini gösterin bana.
